از خاکستر

در سخت ترین روزها نوشتن به من کمک کرده تا پاشم و به مسیرم ادامه بدم. الانم اگر اینجام برای زنده شدنه 

میگن میخوان اینترنتو وصل کنن. اما من بعید میدونم این کارو بکنن و این ی امید واهیه. ما الان حتی بدتر از کره شمالی ایم.
من آرامش رو حالا حالا ها تو این کشور نمیبینم. یکی نوشته بود کسی ک داره غرق میشه حتی به علفای هرز روی آبم چنگ میندازه. واین داستان این آدماس. داستان آدمایی ک انگشتشون رفت رو کلید قط اینترنت آدمایی ک افتادن تو خونه مردم تا دیشای ماهواره رو جمع کنن یا فیلمای اعتراضات رو از تو گوشی ادما حذف کنن. تلاشای آخرتونم بکنید. یه مرده از مرگ نمیترسه.

 

ما مردیم

ما رو کشتن 

جنازه های مارو تو ایران زندانی کردن . اینا از جنازه ما هم میترسن. 

بدون اینترنت گیر کردیم تو این کشور و صدامون به هیچ جا نمیرسه

احتمالا همین نوشته هم بن بشه. تو این کشور هر چیزی ک مخالف عقاید اینا باشه فیلتر میشه

نمیدونم چی بنویسم. تنها جایی ک ب ذهنم رسید بیام و بنویسم اینجا بود

کم کم دارم دیوونه میشم. چقد برم زومیت و دیجیاتو ؟ یا چقد بازی های افلاین انجام بدم ؟ 

مرگ بر ظالم